Усе словы

марнавацца дзеяслоў | незакончанае трыванне

1. Траціцца без карысці, прападаць.

   • Марнуюцца сілы.

2. Тое, што і мардавацца (у 2 знач,).

   • М. ў турме.

|| закончанае трыванне: змарнавацца.

марнаваць дзеяслоў | незакончанае трыванне

1. Траціць без карысці, марнатравіць.

   • М. час.

2. Мучыць, стамляць.

   • М. людзей.

|| закончанае трыванне: змарнаваць.

|| назоўнік: марнаванне.

марнаслоўе назоўнік | ніякі род

Пустая размова, пустаслоўе.

|| прыметнік: марнаслоўны.

марнатравец назоўнік | мужчынскі род

1. Той, хто неразумна, марна траціць што-н.

2. Гультай.

|| жаночы род: марнатраўка.

|| прыметнік: марнатраўскі.

марнатравіць дзеяслоў | незакончанае трыванне

Тое, што марнаваць (у 1 знач.).

• М. час.

марнатраўны прыметнік

Уласцівы марнатраўцу, які многа, без патрэбы траціць што-н.

• Марнатраўнае жыццё.

марнатраўства назоўнік | ніякі род

Неразумная, марная трата чаго-н.

• Выкараняць м.

марнець дзеяслоў | незакончанае трыванне

1. Засыхаць, чахнуць, чэзнуць.

   • Сад марнее без дажджу.
   • М. ад нуды.

2. Занепадаць, марна прападаць.

   • Марнее зямля.

|| закончанае трыванне: змарнець.

марны прыметнік

1. Дарэмны, бескарысны.

   • Марныя намаганні.

2. Змарнелы, чэзлы, худасочны.

   • М. конік той ледзь цягне.

|| назоўнік: марнасць.

марожанае назоўнік | ніякі род

Замарожаная салодкая ежа са смятанкі, пладова-ягаднага соку.

марожаншчык назоўнік | мужчынскі род

Прадавец марожанага.

|| жаночы род: марожаншчыца.

марожаны прыметнік

1. Які падвергся замарожванню.

   • Марожаная рыба.

2. Папсаваны марозам, мёрзлы.

   • Марожаная бульба.

марожаніца назоўнік | жаночы род

Прыбор для прыгатавання марожанага.

мароз назоўнік | мужчынскі род

1. Моцны холад, сцюжа.

   • М. бярэцца нанач.
   • Дваццаць градусаў марозу (ніжэй нуля).

2. множны лік: Вельмі халоднае надвор’е.

   • Трашчаць маразы.

|| памяншальная форма: марозік.

|| прыметнік: марозны.

марозатрывалы прыметнік

Які не траціць сваіх уласцівасцей ад марозу.

• М. бетон.

|| назоўнік: марозатрываласць.

марозаўстойлівы прыметнік

Здольны пераносіць моцны мароз.

• Марозаўстойлівыя расліны.

|| назоўнік: марозаўстойлівасць.

марозіць дзеяслоў | незакончанае трыванне

1. Нішчыць холадам, марозам.

   • М. прусакоў.

2. Моцна ахалоджваць, замарожваць што-н.

   • М. яблыкі.

3. безасабовая форма: Пра марозную, халодную пагоду.

   • З раніцы марозіць.

|| прыметнік: маразільны.

марока назоўнік | жаночы род | размоўнае

Аб чым-н. блытаным, незразумелым.

• З гэтай справай адна м.

марочыць дзеяслоў | размоўнае | незакончанае трыванне

Уводзіць у зман, абдурваць каго-н.

• М. людзей.
• М. галаву каму-н. (абманваць, збіваць з толку).

|| закончанае трыванне: абмарочыць, замарочыць і замарачыць.

марошка назоўнік | жаночы род

Балотная расліна з аранжавымі духмянымі ядомымі ягадамі, а таксама яе ягады.

• Спелая м.

|| прыметнік: марошкавы.

марсельеза назоўнік | жаночы род

Песня, якая была складзена ў 1792 г. у час Французскай буржуазнай рэвалюцыі і якая потым стала нацыянальным гімнам Францыі.

мартышка назоўнік | жаночы род

Маленькая малпа з доўгімі заднімі нагамі, доўгім хвастом і вузканосай мордай.

|| прыметнік: мартышчын.

• Мартышчына праца (пераноснае значэнне: пра марную, бескарысную працу).

мартэн назоўнік | мужчынскі род

Мартэнаўская печ.

|| прыметнік: мартэнаўскі.

мартэнаўскі прыметнік

1. гл. мартэн.

2. Які мае адносіны да выплаўкі сталі ў спецыяльных полымных печах.

   • Мартэнаўская сталь.
   • Мартэнаўская печ (полымная печ для вытворчасці сталі з чыгуну і стальнога лому).

маруда назоўнік | мужчынскі і жаночы род | размоўнае

Чалавек, які любіць корпацца, вельмі павольна ўсё робіць.

марудзіць дзеяслоў | незакончанае трыванне

Рабіць што-н. вельмі павольна, доўга не пачынаць якой-н. справы.

• М. з вырашэннем пытання.

марудлівы прыметнік

Які павольна, без паспешлівасці робіць што-н.

|| назоўнік: марудлівасць.

марудны прыметнік

1. Павольны, непаваротлівы; процілегласць хуткі.

   • Марудная хада.
   • Марудна (прыслоўе) пісаць.

2. Карпатлівы.

   • Марудная праца.

|| назоўнік: маруднасць.

марфалогія назоўнік | жаночы род

1. У назвах некаторых прыродазнаўчых навук: будова і форма.

   • М. чалавека.
   • М. жывёл.
   • М. раслін.
   • М. глебы.

2. Раздзел граматыкі — навука аб часцінах мовы, аб іх катэгорыях і аб формах слоў.

   • Спецыяліст па марфалогіі.

3. Сістэма часцін мовы, іх катэгорый і форм слоў.

   • Апісанне марфалогіі беларускай мовы.

|| прыметнік: марфалагічны.

марфаналогія назоўнік | жаночы род

Раздзел мовазнаўства — навука аб фанемнай будове слоў і марфем.

|| прыметнік: марфаналагічны.

марфема назоўнік | жаночы род

У граматыцы: значымая частка слова (корань, прыстаўка, суфікс).

|| прыметнік: марфемны.

марфін назоўнік | мужчынскі род

Тое, што і морфій.

|| прыметнік: марфінны.

марфінізм назоўнік | мужчынскі род

Нездаровая цяга да морфію як наркотыку.

марфініст назоўнік | мужчынскі род

Той, хто пакутуе марфінізмам.

|| жаночы род: марфіністка.

|| прыметнік: марфінісцкі.

марцовы прыметнік

Марцовы кавалер (размоўнае жартаўлівае) — стары валацуга, які любіць заляцацца да жанчын.

марцыпан назоўнік | мужчынскі род

Кандытарскі выраб з міндальнага цеста.

|| прыметнік: марцыпанавы.

• Марцыпанавыя цукеркі.

марціра назоўнік | жаночы род

Караткаствольная артылерыйская гармата.

|| прыметнік: марцірны.

марціралог назоўнік | мужчынскі род

1. Зборнік сярэдневяковых аповесцей пра хрысціянскіх мучанікаў.

2. Спіс ахвяр без віны замучаных, пакараных смерцю.

марш³ назоўнік | мужчынскі род | спецыяльны тэрмін

Частка лесвіцы паміж дзвюма пляцоўкамі.

• Лесвіца ў тры маршы.

маршавы прыметнік

1. гл. марш.

2. Які адпраўляецца для папаўнення дзеючай арміі з запасных войск.

   • Маршавая рота.

маршал назоўнік | мужчынскі род

Воінскае званне, вышэйшае за генеральскае, якое прысвойваецца за выдатныя заслугі ў кіраўніцтве войскамі, а таксама асоба, якая мае такое званне.

• М. бранятанкавых войск.
• Галоўны м. авіяцыі.

|| прыметнік: маршальскі.

маршалак назоўнік | мужчынскі род

1. Прадвадзіцель дваранства.

2. Старшыня сейма ў Польшчы.

маршрут назоўнік | мужчынскі род

1. Шлях руху.

   • Турысцкі м.

2. Таварны цягнік, які ідзе да месца прызначэння без змены саставу і вагі грузу (спецыяльны тэрмін).

|| прыметнік: маршрутны.

• Маршрутнае таксі.

маршчак назоўнік | мужчынскі род | размоўнае

Тое, што і маршчына.

маршчына назоўнік | жаночы род

Складка, згіб на скуры твару, а таксама няроўнасць на паверхні чаго-н.

|| памяншальная форма: маршчынка.

маршчыністы прыметнік

Пакрыты маршчынамі.

• М. лоб.

|| назоўнік: маршчыністасць.

маршчыніцца дзеяслоў | незакончанае трыванне

Тое, што і моршчыцца (у 3 знач.).

маршчыніць дзеяслоў | незакончанае трыванне

Утвараць маршчыны на твары.

• М. лоб.
• Хвалі маршчыняць ваду (пераноснае значэнне).

маршыраваць дзеяслоў | незакончанае трыванне

Крочыць, ісці па-ваеннаму.

|| закончанае трыванне: прамаршыраваць.

|| назоўнік: маршыроўка і маршыраванне.

марыва назоўнік | ніякі род

1. Прывід, здань.

2. Туман, непразрыстасць паветра, смуга.

|| прыметнік: марыўны.