Усе словы

ламачына назоўнік | жаночы род | размоўнае

Старая паламаная або сапсаваная рэч.

• Не стрэльба, а л.

ламбард назоўнік | мужчынскі род

Установа для выдачы грашовай пазыкі пад заклад маёмасці.

|| прыметнік: ламбардны.

ламота назоўнік | жаночы род

Тупыя працяглыя болі ў касцях.

|| прыметнік: ламотны.

лампада назоўнік | жаночы род

Невялікая пасудзіна з кнотам, якая напаўняецца драўляным маслам і запальваецца перад абразамі.

|| памяншальная форма: лампадка.

|| прыметнік: лампадны.

лампас назоўнік | мужчынскі род

Шырокая паласа з каляровага сукна, нашытая на форменныя штаны ўздоўж бакавога шва.

• Генеральскія лампасы.

|| прыметнік: лампасны.

лампіён назоўнік | мужчынскі род | спецыяльны тэрмін

Ліхтар з каляровай паперы або шкла для асвятлення ці ілюмінацыі.

|| прыметнік: лампіённы.

ланалін назоўнік | мужчынскі род

Жывёльны воск; выкарыстоўваецца ў медыцыне, касметыцы, парфумерыі.

|| прыметнік: ланалінавы.

• Ланалінавая змазка.
• Ланалінавае мыла.

лангет назоўнік | мужчынскі род

Страва з мяса, нарэзанага тонкімі прадаўгаватымі кавалкамі.

• Л. з гарнірам.

|| прыметнік: лангетны.

лангуст назоўнік | мужчынскі род

Ядомы марскі рак.

ландтаг назоўнік | мужчынскі род

Выбарны орган самакіравання абласцей і зямель у некаторых краінах (у Аўстрыі, Германіі і інш.).

ландшафт назоўнік | мужчынскі род

1. Агульны выгляд мясцовасці; пейзаж.

   • Раўнінны л.

2. Сукупнасць тыповых прыкмет якой-н. мясцовасці.

   • Горны л.

|| прыметнік: ландшафтны.

• Ландшафтныя зоны.

ландыш назоўнік | мужчынскі род

Травяністая расліна з дробнымі белымі пахучымі кветкамі-званочкамі.

• Лясны л.

|| прыметнік: ландышавы.

• Ландышавыя каплі (лякарства).

ланцуг назоўнік | мужчынскі род

1. Рад аднолькавых металічных звёнаў, паслядоўна злучаных адно з адным.

   • Л. якара.
   • Надзець ланцугі (аковы).

2. пераноснае значэнне: Суцэльны рад, сукупнасць чаго-н.

   • Л. людзей.

3. Рад гор.

   • Горны л.

4. Лінія байцоў, размешчаных на пэўнай адлегласці адзін ад аднаго.

   • Бегчы ланцугом (прыслоўе).

5. Устройства з шэрагу злучаных між сабой элементаў, якія ўтвараюць суцэльную лінію (спецыяльны тэрмін).

   • Электрычны л.

Як з ланцуга сарваўся (размоўнае) — пра нястрыманага, злога чалавека.

|| памяншальная форма: ланцужок.

|| прыметнік: ланцужны.

• Л. сабака.

ланцуговы прыметнік

1. З ланцугамі, на ланцугах; які дзейнічае з дапамогай ланцугоў (у 1 знач.).

   • Ланцуговая перадача.

2. Які ідзе адзін за другім падобна звёнам ланцуга.

   • Ланцуговая рэакцыя.

ланцэт назоўнік | мужчынскі род

Востры з двух бакоў хірургічны нож невялікіх памераў.

|| прыметнік: ланцэтны.

лань назоўнік | жаночы род

Жывёліна сямейства аленяў з стройным целам і хуткім бегам.

|| прыметнік: ланін і ланевы.

• Ланіна скура.
• Ланевы гадавальнік.

лаосцы назоўнік | мужчынскі род

Група народаў, якія складаюць асноўнае насельніцтва Лаоса, і часткова — Тайланда.

|| жаночы род: лаоска.

|| прыметнік: лаоскі.

• Лаоская мова.

лапа назоўнік | жаночы род

1. Ступня або ўся нага ў жывёл, а таксама (размоўнае) пра руку або нагу чалавека.

   • Мядзведжая л.
   • Налажыць лапу на што-н. (пераноснае значэнне: захапіць што-н., падпарадкаваць свайму ўплыву; размоўнае).
   • Папасціся ў лапы каму-н. (пераноснае значэнне: апынуцца ў залежнасці ад каго-н.; размоўнае).
   • У лапах каго-н. (пераноснае значэнне: быць у поўнай залежнасці).
   • Хадзіць на мяккіх лапах (пераноснае значэнне: хадзіць цішком; выслужвацца перад кім-н.; размоўнае неадабральнае).
   • Даць у лапу (пераноснае значэнне: падкупіць каго-н.; размоўнае).

2. Галіна хвойнага дрэва.

   • Пышныя лапы ялін.

3. Расплюшчаны і загнуты канец у некаторых інструментах для выдзірання цвікоў, а таксама інструмент з такім канцом (спецыяльны тэрмін).

4. Шып на канцы бервяна (спецыяльны тэрмін).

   • Рубіць у лапу.

|| памяншальная форма: лапка.

|| прыметнік: лапны.

лапавухі прыметнік | размоўнае

1. З вялікімі адтапыранымі, абвіслымі вушамі.

   • Лапавухая свіння.

2. Някемлівы, малаздольны, абмежаваны чалавек (лаянкавае).

|| назоўнік: лапавухасць.

лапаносы прыметнік | размоўнае

З шырокім пляскатым носам.

|| назоўнік: лапаносасць.

лапата назоўнік | жаночы род

Прылада для капання зямлі з плоскім шырокім ніжнім канцом.

• Жалезная л.

Грэбці грошы ланатай (размоўнае) — многа атрымліваць грошай.

|| памяншальная форма: лапатка і лапатачка.

|| прыметнік: лапатны.

лапатаць дзеяслоў | незакончанае трыванне

1. Удараць па якой-н. паверхні, ствараючы аднастайныя, прыглушаныя гукі.

   • Л. крыламі па вадзе.
   • Дождж лапоча па страсе.

2. Хутка, нязвязна гаварыць (размоўнае).

   • Дзяўчынка лапатала на сваёй дзіцячай мове.

3. Гаварыць многа, бесперастанку аб чым-н. пустым, нязначным (размоўнае).

   • Яна цэлы дзень бегала па вёсцы і лапатала.

|| закончанае трыванне: пралапатаць.

|| назоўнік: лапатанне і лопат.

лапатка² назоўнік | жаночы род

Плоская шырокая косць трохвугольнай формы ў верхняй частцы спіны.

• Палажыць на лапаткі (у барацьбе, таксама пераноснае значэнне: наогул перамагчы).

Ва ўсе лапаткі (бегчы) (размоўнае) — вельмі хутка.

|| прыметнік: лапатачны.

лапатнік² назоўнік | мужчынскі род | размоўнае

Пірог з прэснага цеста, які на лапаце садзяць у печ.

лапатун назоўнік | мужчынскі род | размоўнае

Той, хто бесперастанку гаворыць, лапоча; балбатун.

|| жаночы род: лапатуха.

лапаць² дзеяслоў | размоўнае | незакончанае трыванне

Хапаць, мацаць рукамі.

• Не лапай, не купіш (прыказка).

|| аднакратны дзеяслоў: лапнуць.

|| назоўнік: лапанне.

лапаціць дзеяслоў | размоўнае | незакончанае трыванне

Перамешваць, перасыпаць лапатай.

• Л. збожжа.

лапсардак назоўнік | мужчынскі род

Даўнейшы доўгі сурдут у польскіх і галіцыйскіх яўрэяў.

лапта назоўнік | жаночы род

1. Народная гульня ў мяч.

2. Драўляная лапатка, якой б’юць па мячу ў гэтай гульні.

|| прыметнік: лаптовы.

лапушны прыметнік

Шыракалісты, падобны на лісце лопуху.

• Лапушныя кусцікі лотаці.

лапушнік назоўнік | мужчынскі род | зборны назоўнік

Зараснік лопуху.

лапушысты прыметнік

Тое, што і лапушны.

лапушыцца дзеяслоў | размоўнае | незакончанае трыванне

Пышна разрастацца.

• Лапушыцца бульба.

лапцюжнік назоўнік | мужчынскі род | размоўнае

Тое, што і лапатнік (у 2 і 3 знач.).

|| прыметнік: лапцюжны.

лапцяваты прыметнік | размоўнае

Нязграбны, нехлямяжы, пазбаўлены прывабнасці.

лапчасты прыметнік

Падобны па форме на лапы.

• Лапчастае лісце.

лапчаты прыметнік

1. Які мае лапы з перапонкамі.

   • Лапчатыя птушкі.

2. Тэхнічныя інструменты, у якіх часткі маюць выгляд лапы (спецыяльны тэрмін).

   • Л. культыватар.

лапідарны прыметнік | кніжнае

Сціслы, але выразны, зразумелы.

• Л. стыль.

|| назоўнік: лапідарнасць.

лапік назоўнік | мужчынскі род | размоўнае

1. Частка паверхні зямлі.

   • 3-пад снегу віднеліся лапікі чорнай зямлі.

2. Тое, што і латка.

   • Рукавы кажушка былі ўсе ў лапіках.

лапіна назоўнік | жаночы род

1. Месца, якое вылучаецца чым-н. на агульным фоне.

   • Лапіны сенажаці.

2. Невялікі кавалак зямлі (размоўнае).

   • Мець лапіну зямлі.

3. Пляма другога колеру на поўсці жывёлы, на пер’і птушак.

лапіць дзеяслоў | размоўнае | незакончанае трыванне

Зашываць дзіркі, ставіць латкі на чым-н.

• Л. бялізну.

ларнет назоўнік | мужчынскі род

Складныя акуляры ў аправе з ручкай.

|| прыметнік: ларнетны.

• Л. шнурок.

ларок назоўнік | мужчынскі род

Гандлёвая палатка.

|| прыметнік: ларочны.

ларочнік назоўнік | мужчынскі род | размоўнае

Прадавец у ларку.

|| жаночы род: ларочніца.

|| прыметнік: ларочніцкі.

ларынгалогія назоўнік | жаночы род

Раздзел медыцыны, які вывучае захворванні гартані, іх лячэнне і прафілактыку.

|| прыметнік: ларынгалагічны.

ларынголаг назоўнік | мужчынскі род

Урач, спецыяліст па захворваннях гартані.

ларынгіт назоўнік | мужчынскі род

Запаленне слізістай абалонкі гартані.

|| прыметнік: ларынгітны.

ласавацца дзеяслоў | незакончанае трыванне

Есці што-н. смачнае.

• Л. мёдам.

|| закончанае трыванне: наласавацца.

ласаваць дзеяслоў | незакончанае трыванне

Карміць чым-н. смачным, частаваць ласункамі.

• Л. цукеркамі.

|| закончанае трыванне: паласаваць.

ласасіна назоўнік | жаночы род

Мяса ласося як ежа.

|| прыметнік: ласасінавы.