Усе словы

карэктны прыметнік

Ветлівы і тактычны.

• К. юнак.
• Карэктная заўвага.
• Карэктна (прыслоўе) паводзіць сябе.

|| назоўнік: карэктнасць.

карэктура назоўнік | жаночы род

Выпраўленне памылак на адбітку друкарскага набору, а таксама сам гэты адбітак.

• Чытаць карэктуру.

|| прыметнік: карэктурны.

карэктыў назоўнік | мужчынскі род | кніжнае

Частковая папраўка, змяненне чаго-н.

• Унесці карэктывы ў рукапіс.

карэкцыя назоўнік | жаночы род | спецыяльны тэрмін

1. Выпраўленне.

   • К. зроку.

2. Унясенне паправак у дзеянне вымяральных прыбораў, рэгулятараў у залежнасці ад змен умоў іх эксплуатацыі.

карэкціраваць дзеяслоў | закончанае трыванне

1. Уносіць карэктывы, папраўкі ў што-н.

   • К. праект пастановы.

2. Чытаць карэктуру чаго-н.

|| закончанае трыванне: цракарэкціраваць, скарэкціраваць і адкарэкціраваць.

|| назоўнік: карэкціраванне і карэкціроўка.

|| прыметнік: карэкціровачны.

карэкціроўшчык назоўнік | мужчынскі род

1. Той, хто ажыццяўляе карэкціроўку.

   • Лётчык-к.

2. Лятальны апарат або спецыяльнае ўстройства (радыёлакатар і пад.), з якіх вядзецца карэкціроўка артылерыйскага агню.

|| жаночы род: карэкціроўшчыца.

карэлы² прыметнік

Пакрыты слоем засохлай гразі.

• Карэлая сукенка.
• Карэлыя анучы.

|| назоўнік: карэласць.

карэлятыўны прыметнік | кніжнае

Які знаходзіцца ў карэляцыі з чым-н.

• Карэлятыўныя паняцці.

карэляцыя назоўнік | жаночы род | кніжнае

Узаемная сувязь, суадносіны прадметаў, паняццяў або з’яў.

|| прыметнік: карэляцыйны.

карэнне назоўнік | ніякі род | зборны назоўнік

1. Карані (гл. корань у 1, 2 і 3 знач.).

2. Падземныя часткі некаторых раслін (пятрушкі, сельдэрэю і інш.), якія ўжываюцца як прыправа.

карэнны прыметнік

1. Спрадвечны, пастаянны.

   • К. мінчанін.

2. Рашаючы, самы істотны, які датычыцца асноў чаго-н.

   • К. пералом у грамадскім жыцці.
   • Карэнныя змены.
   • Карэнным чынам (поўнасцю, зусім).
   • Карэнныя зубы — пяць задніх зубоў з кожнага боку верхняй і ніжняй сківіц.

карэнішча назоўнік | ніякі род

1. Падземнае сцябло шматгадовых травяністых раслін, якое адрозніваецца ад кораня наяўнасцю недаразвітага лісця.

2. Асноўны, галоўны корань дрэва, які з’яўляецца прадаўжэннем ствала.

|| прыметнік: карэнішчавы.

карэспандаваць дзеяслоў | кніжнае | незакончанае трыванне

1. Накіроўваць куды-н. карэспандэнцыю (у 3 знач.; устарэлае).

2. З чым. Адпавядаць чаму-н., суадносіцца з чым-н.

карэспандэнт назоўнік | мужчынскі род

1. Той, хто знаходзіцца ў перапісцы з кім-н.

2. Аўтар карэспандэнцый у газеце, часопісе, на радыё, тэлебачанні.

   • Уласны к.
   • Спецыяльны к.
   • Пазаштатны к.
   • Ваенны к.

|| жаночы род: карэспандэнтка.

|| прыметнік: карэспандэнцкі.

карэспандэнцыя назоўнік | жаночы род

1. Паштовая перапіска паміж асобамі або ўстановамі.

   • Весці карэспандэнцыю.

2. зборны назоўнік: Пісьмы, паштова-тэлеграфныя адпраўленні.

   • Дастаўка карэспандэнцыі.
   • Заказная к.

3. Паведамленне пра падзеі, дасланае адкуль-н. у газету, часопіс.

   • Паслаць карэспандэнцыю ў «Вячэрні Мінск».

карэта назоўнік | жаночы род

Закрыты з усіх бакоў чатырохколы конны экіпаж на рысорах.

• Карэта хуткай дапамогі — спецыяльная аўтамашына, якая высылаецца для неадкладнай медыцынскай дапамогі.

|| памяншальная форма: карэтка.

• Прыйшоўся як вол да карэты (размоўнае) — пра таго, хто аказаўся ў недарэчных абставінах.

|| прыметнік: карэтны.

карэтка назоўнік | жаночы род

1. гл. карэта.

2. Рухомая частка некаторых машын, механізмаў, апаратаў (спецыяльны тэрмін).

   • К. пішучай машынкі.

|| прыметнік: карэтачны.

карэц назоўнік | мужчынскі род

Драўляны або металічны коўш з ручкай для зачэрпвання вады, квасу і пад.

|| прыметнік: карцовы.

карэць дзеяслоў | незакончанае трыванне

Рабіцца карэлым, каравым (ад гразі).

кар’ер² назоўнік | мужчынскі род

Месца адкрытай здабычы карысных выкапняў, а таксама месца, дзе капаюць гліну, пясок і пад.

|| прыметнік: кар’ерны.

кар’ера назоўнік | жаночы род

1. Высокае становішча ў грамадстве, дасягнутае дзейнасцю ў якой-н. галіне, вядомасць, слава.

   • Зрабіць кар’еру.
   • К. не атрымалася.

2. Род дзейнасці; прафесія, занятак.

   • Артыстычная к.

|| прыметнік: кар’ерны.

кар’ерызм назоўнік | мужчынскі род | неадабральнае

Пагоня за кар’ерай (у 1 знач.), імкненне дасягнуць асабістага поспеху па службе.

|| прыметнік: кар’ерысцкі.

кар’ерыст назоўнік | мужчынскі род

Чалавек, які думае пра асабісты поспех, жадае стварыць сабе кар’еру, не зважаючы на інтарэсы іншых.

|| жаночы род: кар’ерыстка.

|| прыметнік: кар’ерысцкі.

каса⁶ прыстаўка

Першая частка складаных слоў; пішацца «каса…», калі націск у другой частцы слова падае на першы склад, і ўжыв. са знач.:

1. з косым (у 1 знач.), напр. касаплечы, касароты;
2. косы (у 1 знач.), напр. касарэзаны, касарэзны, касаслой (спіральнае размяшчэнне валокнаў драўніны; спецыяльны тэрмін), касаслойны.

касабокі прыметнік

З касым, крывым бокам.

• Касабокая хатка.

|| назоўнік: касабокасць.

касабочыцца дзеяслоў | размоўнае | незакончанае трыванне

Станавіцца касабокім, крывым.

• Паркан касабочыцца.

|| закончанае трыванне: скасабочыцца.

касаваротка назоўнік | жаночы род

Мужчынская кашуля са стаячым каўняром, які зашпільваецца збоку.

касаваць дзеяслоў | незакончанае трыванне

1. Закрэсліваць, выкрэсліваць.

   • К. напісанае.

2. Спыняць, адмяняць дзеянне чаго-н.

   • К. пастанову.
   • К. шлюб.
   • К. дагавор.

3. Апратэстоўваць рашэнне суда ў касацыйным парадку (спецыяльны тэрмін).

|| закончанае трыванне: скасаваць.

|| назоўнік: касаванне.

касавокасць назоўнік | жаночы род

Стан вачэй, пры якім зрэнкі накіраваны ў розныя бакі.

касавокі прыметнік

З касымі вачамі.

касавурыцца дзеяслоў | размоўнае | незакончанае трыванне

1. Глядзець скоса.

   • К. на дзверы кабінета.

2. пераноснае значэнне, на каго-што.

   • Адносіцца з падазрэннем, недружалюбна.

|| закончанае трыванне: скасавурыцца.

касавурыць дзеяслоў | размоўнае | незакончанае трыванне

Глядзець коса, убок (пра вочы).

• Вока касавурыць.

|| закончанае трыванне: скасавурыць.

касавільна назоўнік | ніякі род | абласное

Тое, што і кассё.

касавіца назоўнік | жаночы род

Час касьбы.

• Разгарнулася самая к.

касагор назоўнік | мужчынскі род

Схіл гары, пагорка.

• Узбірацца давялося па камяністым касагоры.

касалапы прыметнік

Які ідучы ставіць ступні наскамі ўсярэдзіну або ў бакі.

• К. мядзведзь.

|| назоўнік: касалапасць.

касатка² назоўнік | жаночы род

Буйная драпежная млекакормячая жывёліна сямейства дэльфінавых, падобная на кіта.

касацыя назоўнік | жаночы род

1. Перагляд або адмена рашэння, якое яшчэ не ўступіла ў законную сілу, вышэйстаячай судовай інстанцыяй па скарзе бакоў або пратэсту пракурора (спецыяльны тэрмін).

   • К. прысуду.
   • Падаць на касацыю.

2. Заява з просьбай аб пераглядзе або адмене судовага рашэння (размоўнае).

   • Падаць касацыю.
   • Касацыя выбараў — адмена выбараў або прызнанне іх несапраўднымі ў выніку парушэння выбарчага закона.

|| прыметнік: касацыйны.

касач² назоўнік | мужчынскі род

Цецярук-самец, які ў адрозненне ад самкі мае ў хвасце доўгае выгнутае пер’е.

|| прыметнік: касачовы.

касаўё назоўнік | ніякі род | абласное

Тое, што і кассё.

касеканс назоўнік | мужчынскі род

Адна з трыганаметрычных функцый — секанс дадатковага вугла.

касета назоўнік | жаночы род

1. Стандартная па форме прылада, у якую змяшчаюцца якія-н. дэталі, матэрыялы.

   • Бомбавая к.

2. Плоская закрытая каробка, у якую змяшчаецца магнітная стужка.

3. Святлонепранікальны футляр для засцярогі светлочуллівай плёнкі, пласцінак.

|| прыметнік: касетны.

• К. магнітафон.

касец назоўнік | мужчынскі род

Той, хто косіць траву, збажыну.

каска назоўнік | жаночы род

Засцерагальны галаўны ўбор (звычайна мегалічны) у выглядзе шлема.

• Стальная салдацкая к.
• Медная пажарная к.

|| прыметнік: касачны.

каскад назоўнік | мужчынскі род

1. Натуральны або штучны вадаспад з уступамі.

2. пераноснае значэнне, чаго. Імклівая, нястрымная плынь чаго-н.

   • К. слоў.

3. Акрабатычны прыём, які імітуе падзенне з чаго-н. (з каня, веласіпеда, турніка і інш.; спецыяльны тэрмін).

4. У аперэце: хуткі танец у суправаджэнні спеваў (спецыяльны тэрмін).

5. Група звязаных між сабой гідраэлектрастанцый, размешчаных адна за адной (спецыяльны тэрмін).

|| прыметнік: каскадны.

каскадзёр назоўнік | мужчынскі род

Артыст, які ў кінафільмах выконвае складаныя і небяспечныя для жыцця трукі.

|| прыметнік: каскадзёрскі.

каскетка назоўнік | жаночы род

Лёгкі мужчынскі галаўны ўбор з казырком і аколышкам.

каслаўка назоўнік | жаночы род | размоўнае

Пасма валасоў, травы, лёну і пад.

касма прыстаўка

Першая частка складаных слоў са знач.:

1. які мае адносіны да космасу, да касмалогіі, напр. касмафізіка, касмахімія, касмахраналогія;
2. які мае адносіны да касманаўтыкі як да навукі, напр. касмабіялогія, касмамедыцына, касмапсіхалогія;
3. які мае адносіны да касмічных палётаў, да знаходжання чалавека ў космасе, напр. касмаадкрывальнік, касмаплавальнік, касмаплаванне, касмаплан, касмапраходзец, касмацэнтр.

касмабачанне назоўнік | ніякі род

Тэлевізійныя перадачы з космасу, якія праводзяцца з борта касмічнага апарата.